Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris somni. Mostrar tots els missatges
Es mostren els missatges amb l'etiqueta de comentaris somni. Mostrar tots els missatges

dimarts, 12 de novembre del 2013

—Somni d’una alba, haurà perdut ben aviat aquesta sang subtil que la va omplir d’esclat. Fugaç també, l’amor veu perdre així la seva








Nota: Avui fa 30 anxys que va morir l'autor.


Autor: Joan Sales i Vallès (Barcelona, 19 de novembre 1912 - 12 de novembre de 1983), escriptor i editor català. 


Font: "La rosa de Xàtiva". A: Cartes a Màrius Torres. Seguides de 'Viatge d'un moribund'. Barcelona: Club Editor, 2007, p. 609.




Poema complet:

SECRETA —així un cilici dins l’ombra d’una túnica—
s’ha obert, tota sagnant, als peus d’un taronger.
L’he preferida als fruits il·lustres, perquè té
aquest perfum tan íntim i fort d’ànima única.

L’he collida a l’aurora —com un soldat obscur
que, marxant dia i nit, té per tota fortuna
l’esperança, els camins llunyans, el vi, l’atzur...
I tens la fosca sang dels déus ¡o rosa bruna!

—Somni d’una alba, haurà perdut ben aviat
aquesta sang subtil que la va omplir d’esclat.
Fugaç també, l’amor veu perdre així la seva.

Però queda per sempre el perfum, que s’eleva
com el deix de l’encens en un temple oblidat...
Jo us dono aquesta rosa. ¿És això, amiga meva?

                                                                                           Xàtiva, 1937


dimarts, 29 d’octubre del 2013

si aquest poema resulta una mica lasciu porc brut plujós humit amarat et puc assegurar que no ho és tant comparat amb el somni que aquesta nit tindré amb tu no hi haurà res que m'ho impedeixi


Autora: Anaïs Abreu D’Argence (Ciutat de Mèxic, 22 d'abril de 1982), poeta, narradora i exballarina. "Publicó sus poemarios artesanales ïsla perdida, ïsla del dragón y pelo corto en el 2008. Poemas y relatos suyos han aparecido en publicaciones nacionales y del exterior. Forma parte del colectivo las poetas del megáfono. En 2011 publicó Dualidad."



Font: "Sueño húmedo". Vist a Apostillas Literarias, que va veure el poema al bloc de l'autora, ara tancat.



Original:

tengo un antojo morboso de soñar contigo

de hacerte cosas que despierta no te hago
un poco por vergüenza
otro poco por quedarme con las ganas

mi madre se fue hoy al mediodía

¿quién va a hacer ahora
un análisis exhaustivo de mis sueños?

por otra parte Freud y mi madre
podían resultar bastante siniestros
demostrando que yo
como el resto de los seres humanos
soy una pervertida

admito que en efecto
este sueño que tengo ganas de soñar
no tiene ningún límite
ni siquiera en la cantidad imposible
de orgasmos que tendremos

yo me pregunto
si acaso estoy siendo
demasiado animal

no sé que sueñen los tigres
o los delfines
que según sé
son animales muy sexuales

papá dice que los pájaros sueñan
que lo leyó en una revista

yo no sé si eso sea cierto
o lo inventó
con la facilidad que inventa esos poemas

sin embargo
yo si sueño
y esta noche voy soñarte como yo quiera

voy a decirte esas cosas vulgares
que se me ocurren cuando no tienes ropa
y estas en mi cama
o en cualquier cama de cualquier parte

hoy te voy a gritar
esas palabras que guardo
en el bote de las cosas sucias
apenitas cierre los ojos

apenitas entre en ese mundo
donde una puede ser
lo que le venga en gana

voy a darte besos en el uyuyuy
y ayayay me vas a dar tú

te voy a morder hasta arrancarte un pedazo
que con esa maravilla que es soñar
no te va a doler
ni un poquito mañana por la mañana

ni te va quedar ninguna marca
que más adelante
cuestione tu mamá
o el fulano de la tienda
o la vieja cascarrabias del metro
que una vez que yo cierre los ojos
no van a existir

disculpa
pero no te pido ningún permiso

sin embargo
te doy toda mi autorización
de que en tu cama en tu sueño
o en la vida cotidiana
me hagas todo lo que tú quieras

si este poema resulta un tanto jarioso
cochino sucio
lluvioso húmedo empapado

puedo asegurarte que no lo es tanto
comparado con ese sueño
que esta noche voy a tener contigo

no habrá nada que me lo impida.



dimarts, 24 de setembre del 2013

La Bella Dorment tanca els ulls però no dorm. Espera el príncep. I quan sent que s'acosta, simula un somni encara més profund. Ningú no li ho ha dit, però ella ho sap. Sap que cap príncep no passa al costat d'una dona que tingui els ulls ben oberts



Autor: Marco Denevi (Sáenz Peña, província de Buenos Aires, 12 de maig de 1922 - Buenos Aires, 12 de desembre de 1998), escriptor i dramaturg.


Original: La Bella Durmiente cierra los ojos pero no duerme. Está esperando al príncipe. Y cuando lo oye acercarse, simula un sueño todavía más profundo. Nadie se lo ha dicho, pero ella lo sabe. Sabe que ningún príncipe pasa junto a una mujer que tenga los ojos bien abiertos.


Font: "La bella durmiente del bosque y el príncipe". A: Antología precoz (1973).

divendres, 5 d’abril del 2013

El fred de l'hivern ha aconseguit estancar-se en tots els meus somnis, per molt que diguin que ja és primavera. Ja no penso, ni sento, ni ploro. Les últimes engrunes de força les necessito per sobreviure, sense saber tan sols qui ets. No t'imagines quant costa enganyar-se a vegades








Autora: Mónia Gae, poeta, piuladora i blocaire. Diu: "Escritora nocturna y amante bipolar. Adicta a los lacasitos, la musica a cualquier hora y el invierno. Con episodios preocupantes de autismo pero controlados. Odio la playa en verano y adoro ir cuando esta desierta. Las multitudes me incomodan tanto como que me miren. Soy de Ballantines y coca-cola y algún día alquilaré una caravana enorme y viajaré por todo el mundo buscando el cadáver de Edgar Allan Poe."


Font: "Caricias fuera de la carta". Vist a Youtube.


Poema complet: 

Es como una bala que ha perdido el rumbo, y me alcanza cada vez que creo saber quien soy. Saber quien eres. Son casi las cinco y media de la madrugada de lo que parece ser la noche más larga de mi vida,

y esto empieza a superarme.

La canción que tocabas al levantarte mientras yo preparaba el café no suena igual sin tus dedos. Sin la forma que tenían de acariciar la guitarra mientras yo intentaba hacerte reír. Esto parece ser la noche más larga de mi vida pero...
mañana fingiré tener valor.

Y mientras el humo de la última calada se cuela por mis pulmones, se han consumido como este cigarrillo, las ganas de encontrarte. Necesito gritar, gritar a todo, a nada. A todos y a nadie. A mi misma.

El frío del invierno ha conseguido estancarse en todos mis sueños, por mucho que digan que ya es primavera. Ya no pienso, ni siento, ni lloro. Las últimas migajas de fuerza las necesito para sobrevivir,

sin saber si quiera quién eres.

No te imaginas cuánto cuesta engañarse a veces.

Y cómo avanzar, si cada paso es un nuevo obstáculo que no quiero vencer. Si pensar en esto es sumergirme en infinitas preguntas que no puedo responder. Ojalá no te hubieses ido, ojlaá tan sólo hubiésemos terminado, todo hubiese sido mucho más fácil. Pero el despertador siguió despierto mientras yo estaba soñando e hizo su trabajo a la perfección. Supo cómo hacerte desaparecer sin dejar una sola prueba, una sola pista.

Pero supongo que ya es hora de despertarse, y aceptarlo debería ser el primer paso. Olvidarte sin haberte conocido nunca estuvo entre mis planes, pero ahora, paralizada ante el inminente regreso del verano, mentiría si dijera que no te echo de menos. Recordar tus consejos nunca fue tan complicado, nunca, como cuando no quiero escucharlos.

Respóndeme a esto, seas quien seas, ¿qué se supone que me queda si he olvidado por completo a la persona que solía ser? Un mar repleto de dudas entre castillos de arena en donde guardo mis miedos. Y es que tumbada bajo mis sábanas todo ha sido siempre menos complicado, junto a ti, sería demasiado fácil. Por eso quizás, he inventado la necesidad de necesitarte, contigo como objeto de todas mis noches dejo a un lado todo lo demás. Todo lo importante. Lo que realmente debería apreciar.

Si te doy un beso y tú apartas la mirada, y con sólo una caricia fuera de la carta, pides la cuenta y te vas. Es la más dolorosa de todas las jugadas: saber que apuestas mi sonrisa a una mano robada.

Si.. Pensar que tú eres el mayor de mis problemas o la mejor adicción que acabará conmigo es el camino fácil que desde hace ya demasiadas noches, recorro sola. Una travesía cuesta abajo, el reto de llegar con vida al otro lado, sin volante, ni frenos. Sin tus manos.

Porque buscarte a ti, tengas el nombre que tengas, es la mejor escusa para no encontrarme a mi. Y verme, con los ojos cerrados y frente al espejo, en lo que nunca hubiese deseado convertirme. Alguien sin voz y con el único deseo de gritar a todo, a nada.

A todos, y a nadie.

A ti, y a mi.


(Dondequieraqueestés)


dimarts, 26 de març del 2013

Infinit, història d'un moment



Autor: Gabriel Josipovici (Niça, 8 d'octubre de 1940), escriptor, crític, teòric literari i guionista britànic.


Font: Moo Pak. Raig Verd Editorial, 2012. Traducció: Ferran Ràfols. Vist al bloc Tirant al cap.


Nota: Podeu llegir un extracte de l'obra aquí.


dimecres, 20 de març del 2013

L’home és això, una ombra i un somni


Autor: Píndar [Πίνδαροέ] (Cinocèfals, Beòcia, 522 o 518 aC - Argos, ~450 aC), poeta grec.

Font: «Epinicis». Vist a les memòries de Tísner, Viure i veure 1; quatre volums (1989, 1990, 1991 i 1996).

Imatge: Viquipèdia.

dimecres, 13 de març del 2013

Terra —no somnis— i també mar immensa: coses tangibles. I una llengua comuna; i la gent que la parla.


Autor: Miquel Martí i Pol (Roda de Ter, 19 de març de 1929 - Vic, 11 de novembre del 2003), poeta català.


Poema com déu mana:

Terra —no somnis—
i també mar immensa:
coses tangibles.
I una llengua comuna;
i la gent que la parla.


Font: Poema 11 de L'àmbit de tots els àmbits (1981). Vist a InfoMigjorn, revista digital sobre llengua catalana, butlletí número 791 (13/03/2013).


Imatge: Eulàlia Borrut Casas (1996).

dimecres, 13 de juny del 2012

I els seus somnis eren com les sargantanes que fan becaines, a l'estiu, sota les pedres

Autora: Montserrat Roig i Fransitorra (Barcelona, 13 de juny 1946 - 10 de novembre de 1991), escriptora catalana.

Font: "Amor i cendres". Els Marges, 36 (1987). Vista al Twitter de Llegim i Piulem.

Nota 1: Avui Montserrat Roig hauria fet 66 anys.

Nota 2: Més citacions de Montserrat Roig, aquí.

dimecres, 16 de maig del 2012

El sexe s'ha de barrejar amb llàgrimes, rialles, paraules, promeses, escenes, gelosia, enveja, totes les varietats de la por, viatges a l'estranger, cares noves, novel·les, relats, somnis, fantasies, música, dansa, opi i vi

Autora: Anaïs Nin (Neuilly-sur-Seine, 21 de febrer de 1903 - Los Angeles, 14 de gener de 1977), escriptora francoestatunidenca d'ascendència cubanocatalana i danesa coneguda pels seus diaris, que va escriure des dels dotze anys i que comprenen un període de quaranta anys.

Font: Del pròleg de Delta de Venus (1977). Vista al bloc Disonancias.